سمفونی تاریک

چقدر صدا در حنجره ام نفس می کشید

symphony-of-dark — Tue, 15 Sep 2009 20:41:18 GMT

سلام

اینجا شعری در من نفس میکشد :

من از اینهمه خودم نفرت دارم

از اینهمه که یکی یکی از خودهای دیگرم فرو می ریزد

ساز را به دهان می چسباند

وجایی میان دست و پا گم می شود با پوکه های فشنگ

آخر هرگز تو را شما جا نزدم

که خوب بال هایت را برای باله باز می کنی

وقتی جفت خوبی می شوم میان یال هایم

حالا روی میز

یک سمفونی نیمه کاره ام کنار این همه اوراق غبار گرفته

خنده های واگنر سمفونی را اپرا می کند تا مگر تمام شوم

جایی میان تراژدی دو هشت با سیزده منحوس کنارش

شیهه می کشم و نقشه هایم را روی نقش های تو

شاید از بر شوی این بازی ابدی را

آنطرف خواب هایی که نمی بینم

ماهر نبودیم

فقط مرگ را آن قدر طبیعی بازی می کردیم

که همه برای مان می مردند

حالا که مجبورم امروز را سر پیچ واریاسیون های فردا دور بزنم

کمی از خودم برایت خواب می شوم

با تنالیته قهوه ای روی زمینه ی سیاه

هدیه می شوم به دخیل های متبرکی که از رگ هایم آویزان است

آه باید زوزه های با شکوه تن های دیگرم را برای پرده آخر نگه دارم :

بگو این همه تن نت شده جلودار کدام کلید باشد؟

روی کدام سونات هورا بکشد؟

و فراموش کند نمی شود تم کشتار را خودکشی جا زد

چقدر شلیک شوم روی نت های شیهه اسب

وقتی خون از پیاده رو به خیابان

از خیابان به اتوبان

از اتوبان به بزرگراه های هوایی سرریز می شود

ارکستر تمام شب خیابان شد

و با اندکی فوگ روی آپوس های گریه مرگ را دوشیزه کرد

بخند واگنر

این اپرا هرگز تراژیک نمی شود

حتی با آوازهای مادریم

-----------------------------------------------------------------------------------

وارياسيون : دگرگون ساختن برخي از عناصر يك ايده ي موسيقيايي با حفظ برخي ديگر از ويژگي هاي آن.

فوگ : اثري پلي فونيك مبتني بر يك تم اصلي كه سوژه نام دارد .

فوگ بيشتر نوعي فن تركيب موسيقيايي است تا يك فرم . در تقسيم بنديهاي علمي و دانشگاهي ، فوگ را فرم مشخص و ثابتي نمي دانند . بلكه روشي است كه به وسيله ي ان تركيب و بافت كنترپوانيك يا چند جملگي ارائه مي شود

آپوس :شماره ي رديف آثارهر آهنگساز به ترتيب تاريخ ساخت آنها.

این پست قفط برای تشکر است با اندکی شعر

symphony-of-dark — Wed, 12 Aug 2009 20:04:18 GMT

سکانس قبل

همیشه نبودن را بهانه می کنم برای بودن، گسستگی را برای پیوستگی ، رفت را برای برگشت.

که وای به حال روزهای بی خاطره و افسوس از خاطراتی که روز وماه وسال ندارند.

هیچوقت زمان را تا این اندازه کند ندیده بودم و البته خسیس . هیچوقت بودنش را تا به این حد، نستودم و سکوتش را تحسین نکردم وقتی پایم را روی عقربه گذاشتم تا بایستد و دوباره بلندم کند که هی مریم هنوز وقت داری ، ماراتن را که با سرعت ماکسیمم شروع نمی کنند. فقط نایست .حرکت کن اصلا رفیق ! تا یه گوله تو مغزت خالی نکردم بزن به چاک - گاه دیالوگها خود به خود وسترن می شوند دست خودشان نیست -

حالا که دیگر "رفت " را با "برگشت" یکی کردم و فهمیدم ماراتن هرگز تمام نمی شود حتی اگر بفهمی بازنده ای، با صدای بلند تشکر می کنم!

من تشکر می کنم :از "ه "که فقط هنر است و مرا زنده نگه داشت.

من تشکر می کنم :از زمان که همیشه هست و نیست تا ثابت کند، هستم . حتی وقتی می خواهم نباشم.

من تشکر می کنم از زمین که گرد است و ناچارت می کند ، مکعب نباشی.

من تشکر می کنم :از دو دوتا که حتی اگر ده شود ، باز هم دو دوتاست و می توانم آن را با انگشتهایم شبیه وی کنم و بالا بگیرم.

من تشکر می کنم : از ویولنی که سکوت کرد تا روزی دسته گل در حنجره اش را ، به نوازنده تقدیم کند.

من تشکر می کنم: از میم مثل مریم وقتی می تواند تصمیم بگیرد.

من تشکر می کنم از اعداد ، که تبدیل می شوند به 32 تا بخشی از زندگیم را رقم زنند.

من تشکر می کنم : از رنگ ها ، که می خواهند مرا نقاش کنند.

من تشکر می کنم از تو که همیشه مرا شعر می کنی نه شاعر.

من تشکر می کنم از

خانمها و آقایان - به ترتیب حروف الفبا

امیرآذرپی ، الهام آنالویی ، مهندس وحید آنجفی ، نجمه انعامی ، احسان برزویی ، ارمغان تقوایی ، فریبا تکاور ، سمانه حبیبی ،شقایق حمزه لو ، عارف رمضانی ،دکتر محمد رضا ذاکر، شیرین قدوسی ، اکرم صوفی ، مهندس مجید ضیاعی، سمیه غلامی ، مجتبی فتح الله زاده ، کیاوش فراهانی ، مازیار فلاح پور ، مریم نظری ، نگار نخعی

من تشکر می کنم از هیچکس، که هیچوقت نپرسید : چرا دوباره کنکور کارشناسی می دهم؟

من تشکر می کنم ، پس هستم ، با اندکی شعر روی سکانس بعد.

می بافم

کلاه برای تو

فلسفه برای ارسطو

تور برای ماهی ها

و می دانم

حتی اگر ارسطو زنده شود

ودریا بزرگترین اکواریوم دنیا

سر تو کلاه نمی رود.

---------------------------------------------------------------------

1- این شعر در زمستان 87 در سایت لیلا صادقی منتشر شده است.

2- دوستان واقعا فرصتی برای گذاشتن کامنتهای اطلاع رسانی جهت به روز شدن ندارم . اگر دوست دارید از به روز شدن سمفونی تاریک خبر دار شوید آی دیتان را برایم بفرستید تا در یاهو مسنجر ادتان کنم.

اما همچنان به کامنتهای دعوتی شما پاسخ خواهم داد هرچند گاه با تاخیر

3- مریم را در دانوش بخوانید http://www.danoush.net/News/?id=422

4- ما از مفاهیم گریزی نداریم . پس هر مفهوم را به کار می بریم تا بتوانیم آن را از کار بیندازیم (آدورنو)

دیگر نه دست و نه دیوار

symphony-of-dark — Wed, 01 Jul 2009 00:10:18 GMT

9ماه گذشت و من برگشتم درست در لحظه ای که همه تصمیم دارن برن توی روزهایی که از آسمون و زمین بوی خون میاد

میدونید که سبز و سرخ کنتراست قشنگی داره !!!!! و احتمالا اونا اینو میدونستن

به یاد همه انسانهایی که خونشان کف خیابانها را سرخ کرد . به یاد میلیونها رایی که از صندوق در نیامد . به یاد ده ها سایتی که فیلتر شد . به یاد صدها انسانی که در بازداشت و زندان به سر می برند. به یاد میلیونها حنجره ای که شبها فریاد آزادی سر میدهند و به یاد تمام نداهای روی زمین که کشته می شوند تا زنده بمانند .

دستم به هیچ جا بند نیست

مثل خون که هر چقدر می گذرد از روی این زخم بند نمی شود

بارانی که بند نمی آید

بند رخت های بی لباس بندبند دلم

-خانم بند کفشت ! مواظب زمین باش تو را نخورد

خودم را درسته قورت می دهم

فوت میکنم به خاموشی شمع ها

به باد که بزرگترین فوتک دنیاست

قرنطینه می شوم در آشپزخانه

پشت دیگ ، ماکرو فر ، گوشت کوب برقی

چرخ گوشتی که می تواند بندهای انگشت را ... آه

مگر خودت نبودی که تکه تکه می کردی

با همین ساطور

من را از خودش جدا کردی دست بند زدی

پوتین هایش را جفت کردی تا بندهایش را محکم ببندد

که اینجا بند هفت است و چند بندی

هم بندی هایی گرسنه !! باید فکری کرد

-گفتی برای تولدم دست بند می خری. دروغگو . چند روز گذشته...

کسی نیست آویزانم کند از

دست بندی که دست را به تو بند

بندی که دست را در دست تو

دستی که بی دست بند هم قشنگ است

و آن بندی که دست بند را دوست ندارد

بندها رو شماره کن بندی ها را دسته بندی

شماره ی من را هم بده

تا زمین این قدر کمربند سبزش را به رخ نکشد

-جناب جریمه نکن با سرعت صد تا چطور می شود این لکنته را آب بندی کرد؟

زمین

تو هم بازی در آوردی

دوتا شاخ روی سرم کاشتی و خندیدی

من که بند بازی بلد نبودم. بودم؟

از عقربه ها گذشته بود که بودنم را حساب می کردی

حالا ببین ! دارد زور میزند بندمان کند

حتی بدون دست بند بدون بند

بدون زخم بندی های هر روزه ی پرستار به روی دست های خودکشی شده

شماره ها قلابی اند

هم بندی هایم دیگر مرا نمی خواهند

وقتش رسیده. با توام

باید کم کم به فکر پابند باشی

پیش از آنکه من با همین دست های بدون دست بند

با دست بند

بسته بندی شده

استرلیزه فرار کنم

---------------------------------------------------------------------------------

دوستان عزیز متاسفانه وبلاگم دچار مشکل فنی شده و مجبور شدم این پست رو از نو بزارم . از کلیه عزیزانی که برای این پست کامنت گذاشتن عذرخواهی میکنم بابت پاک شدن کامنتها

انگار مادرم گریسته بود آن شب

symphony-of-dark — Thu, 23 Oct 2008 18:54:18 GMT

سال نو مبارک

آدمیکه خودشو فراموش کنه و به خاطر نیاره نباید انتظار داشته باشه دیگران به یادش بیارن.

چیزی به پایان نمانده است . اگر منتظرم بمانید برخواهم گشت در غیر اینصورت برای قبرم سنگی خواهم ساخت تا خالی نماندنش را جشن بگیرد.

بیست و نهم اسفند 87

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

آبان ماه هشتاد و هفت

سه حرف را پیش کشیدم تا دلبری کنم از خودم

خودم که دروغ نمی گفت

وفادار مانده بود به صدا

که پشت خطوط گیج عاشق می شد

و پا پس کشید تا چار را چوب نکند

دل را خون

دست را بند

وصدا که خودش را متهم می کرد به سکوت

آلوده به دود

تا تعدیل کند این حیات خلوت را

ساده نبود

اما می شد به عقربه ها ایست داد

به پلک ها اضافه خدمت زد

دستها را به سربازی فرستاد

کامیونها را شاعر کرد.......

این اواخر چوب خطمان که پر شد

باید به مناقصه ام می گذاشتی روی آگهی های ترحیم

که گوشهای آویزان دیگر صداها را به رسمیت نمی شناسند

جهنم جای خوبیست برای خاموشی

تاریکی جنایت را توصیه نمی کند

دائم تزهایش را مرور می کند

به صحنه می فرستد

و من که روی صندلی آخر نشسته ام

تا انکار کنم همه چیز را

همه چیز را

تریبونها آزادند تا محترمانه خفه کنند

که بیهودگی دستهایت دشنام دهی

که حتی

در آخرین لحظه.........آخرین.........

باید آرام آرام خفگی ام را بسنجم

درست در لحظه ای که اکسیژن سهمیه بندی می شود

زیبایی تزریقی ام را محاسبه کنم

همه را بفرستم روی خطوط

به خاطر آورم دختری را که زیبایی اش پشت در جا مانده

وآن مرد که سالهاست می آید

زیر باران

با اسب

همه را به ثبت برسانم

تا از احوالت جویا شوم

می دانم هرچقدر هم بزرگ شوم

همیشه کودکی هست

که به وقت بهار

در باد

قاصدک ها را فوت کند

و پرین را در رویاهای کارتونیم به خاطر آورد

چقدر زمین را چرخاندیم

تا ته خط را برسانیم به نفر اول

آن فندک را به من بده

باید فکرم را روشن کنم

و شاید اندکی دلم را

======================================

تا کجا من اومدم؟ چه طوری برگردم؟ چه دراز سایه ام؟ چه کبوده پاهام ! من کجا خوابم برد؟

من میخوام برگردم به کودکییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی؟ ( حسین پناهی)

زیباییم را پشت در میگذارم نام مجموعه ی شعری از آیدا عمیدی

دوستان شعر پست قبل در مجله ی الکترونیکی وازنا منتشر شده است و شعر این پست در مجله یالکترونیکی پیاده رو

چرا نگاه نکردم

symphony-of-dark — Tue, 09 Sep 2008 12:16:18 GMT

سلام دوستان

نماز روزتون قبول باشه

1- بعد از دو ماه آمدم شاید برای اینکه فقط آمده باشم

2- مولکولها رو حتمن دیدین که هر چی گرم تر بشن بیشتر دوندگی می کنن . تابستون هم واسه ما اینطوری شده . فصل گرما که می رسه انگاری آدم کار بیشتری می ریزه رو سرش. بالاخره فرصتی برای استراحت پیدا شد .. نفس می کشیم

۳- و اما شعری بخوونید محصول تیر ماه هشتاد و هفت . شعر پست قبل هم در دانوش منتشر شده اگه چیز تازه ای به ذهنتون رسیده خوشحال می شم اونجا نقطه نظراتتون رو بیان کنید

از تاریخ می شود یک زن ساخت

و گذاشت روی میز

فریدا......ژاندارک یا سودابه فرقی نمی کند

از هر طرف نگاه کنی

هزاران نفر از آن فرو می ریزد

اتاق پر می شود از نمی دانم کجا و زن ناکجا آبادیست

که تاریخ گیس هایش را یدک می کشد

و استغاثه می کند از آفتابی عریان

روی شانه های تحمیلی

گاه هوس می کنی

پرده را روی تاریخ بکشی

و هر روز دوباره از نو افتتاح کنی

آنچه را که توی همین نسخه ها آب می شود

و مشتی می ریزد روی صورت دنیا

دم غروب

تصویرت روی تمامی تیراژهاست

کنار تاریخ نشسته ای

و برایش فالهای قهوه ای می ریزی

_ بفرمایید سرد می شود

_ تلخ مینوشم با کمی شیر لطفا

اینجاست که تازه یادش می آید

مدتها روی خطوط زخمی زن منتشر شده است

نزدیک صبح تیراژها بزرگ می شوند نسخه ها خطی

خط ابرو راه می افتد وسط صحنه

چشمها تاب بر میدارند روی تنه ای از نخل

و این دو خط مورب است از گونه ها

که خنده را تعارف می کند

تمام بعد از ظهر

تاریخ را متلاشی می کنی

تا زن فرصت کند

از میز پایین بیاید

کمی هوا بخورد

و خنده را روی صورتش جاسازی کند

می بینی

حوا شدن کار سختیست

به خصوص اگر سیبی در کار نباشد

=====================================

خوش به حال لک لکا که عشقشون قاف نداره

خوش به حال لک لکا که لک لکن/ حسین پناهی

گاه با خود می اندیشم که آیا سنگ هم حق دارد؟

symphony-of-dark — Thu, 10 Jul 2008 19:33:18 GMT

سلام

۱- همه چیز یه روزی تموم میشه .احساس خاصی ندارم(اما تو باور نکن دچار نوعی پارادوکسم) . خوشحالم که آخرین امتحانم هوش مصنوعی بود . یادمه روز ثبت نام دانشگاه وقتی چارت درسی رو گرفتم بدجوری این اسم توجهمو جلب کرد . چه میدونم واله شاید با کلاس بود شایدم به خاطر فیلم هوش مصنوعی اسپیلبرگ که ده سال طول کشید تا بسازنش (و اول قرار بود استنلی کوبریک بسازش و .....) اعتراف می کنم که مهندس چندان با سوادی نیستم دانشگاه فقط تئوریه و برای مهندس شدن باید کار کرد کار یاد گرفت و تجربه.......

۲- بعد از یه مدت خاموشی آدم فکر می کنه خیلی حرف واسه گفتن داره اما سکوت چیست ای یگانه ترین یار/ سکوت چیست به چر حرفهای ناگفته/ من از گفتن می مانم ............

وقتی گیج می روم روی همین صفحه

کنار هر اتفاق ورق می خورم

مدام چیزی در سرم دیکته می شود

ونفسها مداوم

گوش کن

میم کش می آید

غژ غژ

تا قلم مرکب را پس زند

اینجاست که میلم به هیچ میلی نیست

آتش فشان که باشی

سنگ ها از تو میترسند

بله سنگها

باید همه را یکجا به تو می بخشیدم

می توانستی دیوار بکشی دور خودت

می توانستی خودت را قسمت کنی به شمال و جنوب

شرق و غرب

چه می دانم؟

هفت سنگ بازی کنی

لهجه را که از زبان حذف کردم

انگار کسی مرد

مادر می گفت:

" همه چیزمان به همه چیزمان می آید

به هیچ صراطی مستقیم نمی شود آقا"

و من که هی پیچ می خورد در موهایش

پیچ در تنش

که هی پیچ و واپیچ در افکاری که مادر مالیخولیا می خواندش

دکتر برایش قرص نجویز می کند

ودر تصاویری که مضمحل می شوند

نه آقا

این پیچها

همیشه دوست دارند پیچیده شوند

مثل صدای تو که دائم در سرم می پیچد

" - کاش فقط رژ لب می خواستی و کرم نمیدانم چی

تا آفتاب وسوسه شود بیشتر بر تو بتابد

و ماه تا دم به دم ببوسدت

و من که تازه دارم می فهمم

چرا آسمان را همیشه ابری می خواهم

و تو را سنگی

لعنت به تقویم که روزها را ورق می زند

و ساعتها که ثانیه ها را

و تو که دفتر مشق بچه ها را

اینجا همه چیز به همه چیز شبیه است

راستی مادر

این مالیخولیا نبود

نام دیگر من بود

میم با همان دو نقطه

=======================

نترس کافر نمی شوم

چون به نمیدانم های خود ایمان دارم/حسین پناهی

سانسور به شرط خنده

symphony-of-dark — Wed, 07 May 2008 19:27:18 GMT

کلیشه است اما بخیال: سلام دوستان

۱- قبل از هرچیز درگذشت استاد عباس کاتوزیان رو تسلیت می گم که واقعا تراژدی دردناکی بود . استاد دو روز بعد از افتتاحیه آخرین نمایشگاهشون و درست چند ساعت قبل از قرار مصاحبه ای که داشتن فوت کردن و من بی نهایت برای خودم متاسفم که ۴ روز دیر رسیدم ... استاد برای اختتامیه نبود ...

۲-شاعر می تواند به سادگی دنیا را دستخوش نا آرامی کند . به زحمت بر دنیا تاثیر بگذارد و به هیچ وجه نمی تواند آن را تغییر دهد.(فریدریش دورنمات)

اینم یه شعر جدید محصول فروردین ۸۷

اینجا ابتدای صفحه است

خانمها و آقایان

حواستان را خوب جمع کنید

باید این چند سطر را سانسور کنید

و چشمها را که با سه شماره شروع می کند به مرور کردن

خط از روی صفحه

نور از روی صحنه

ومن از روی چارچوبی به نام سه نقطه

تازه دارید می رسید به من

نباید سوراخها را از روی دیوار جمع می کردم

که من آستین ندارد

چهار دست و پا راه نمی رود

درجا نمی زند(خسته که می شود دیوار را بغل می کند ...)

با چشمهایش نگاه نمی کند دائم می خندد

بگذار بلند بلند بخندد

چندش آور

وچینهای دامنش را توی حلقش کند تا خفه خون بگیرد

اینجا نیاز به دگردیسی کسی نیست

باید شباهتمان را شبیه سازی کنیم

تکمیل کنیم

وبعد به خانه بخت بفرستیم

و با نگاههای احمقانه بگوییم

"ما با هم تفاهم داریم"

و آرام آرام این منطق را در مغزمان فرو کنیم که من مثل تونیستم

تو مثل او نیستی

او مثل هیچکس نیست

و هیچکس مثل من نیست

این دور و برها وقتی زندگی دچار ایست قلبی می شود

در تختخوابهایمان به آن شک عصبی می دهیم

بله خیلی ساده است

کافیست کمی فکر کنید

آن کله هایتان را به کار بیندازید

فرار کنید

از آشپزخانه به اتاق نشیمن

ازاتاق نشیمن به تخت

از تخت به پنجره

از پنجره به حیاط

نه پچ پچ نکنید

افکار مالیخولیایی خودتان را با فرکانسهای پایین مخابره کنید

اینقدر نویز نیندازید بین ما

وقتی با دستهایتان چشمک می زنید

با چشمهایتان گوش میدهید

من تازه یاد می گیرم با گوشهایم حرف بزنم

بگذارید حیاط تنفسش را منظم کند

پنجره نقشه اش را

تخت ادامه خوابش را

اتاق چارچوبش را

و آشپزخانه استرسهای مداوم خانمش را ...

آقایان و خانمها اینجا آخر کمدی است

حالا به پاس خنده های مداومتان کمی بگریید

سطرهای سانسور شده را در جیب بگذارید

و با خیال راحت در خیابان قدم زنید .......

=============================================

۱- فلسفه یعنی رنج . افتخاره که بگی رنجورم ؟

۲- همین الان بگم علی منو وادار کرد با این شعر دیوانه به روز شم اگه زیادی افتضاحه گناش پای اون اگه خوبه هم بازم پای اون .....

همه چیز خنده دار است/از بیقرایهای در باران گرفته /تا بیقرایهای در باران(باباچاهی)

نترس خط سفید ممتد مواظب جاده خواهد بود

symphony-of-dark — Tue, 25 Mar 2008 14:44:18 GMT

سلام دوستان

۱- هفت توقیف شد (اونطوری که تو وازنا خوندم).راستش شدیدا شکه شدم و هنوزم شکه ام دو هفته است شماره نوروزی رو گرفتم اما دلم نمیاد بخونمش ... تو این مملکت کار فرهنگی کردن یعنی خون دل خوردن فقط همین .

۲- سالهاست که عید و نوروز واقعه و تحول بزرگی در زندگی برام نیست . فقط یه تعطیلات دوهفته ایه (که ما ایرانیا همیشه به اول و آخرش اضافه می کنیم وتبدیلش می کنیم به سه هفته ) که آدمو از کار وزندگی می اندازه و به من یادآوری می کنه که یکسال بزرگتر شدم و خسته تر و ... با این وجود سال نو رو تبریک می گم .راستی ماهی سفره هفت سین ما چند ساعت قبل از سال تحویل مرد درست مثل من

شعر اول (زمستان ۸۴):

می گویم برای تو کمم

خنده اش می گیرد

می گوید برای هم کمیم

گریه ام می گیرد

و ما در من بودنمان گم می شویم و در کم بودنمان

شعر دوم (پاییز ۸۶):

حماسه ای که هنوز خلق نکرده ای انگار

تمام جاده ها بر سرت خراب شدند

وسط تقاطع

پشت رل

ومردمک های گشاد شده از ترس

کیلومتر شمارت را روشن کن

بشمار یک

بشمار دو

بشمار...

تصور کن چند سال نوری مانده

تا برسی به بی انتهایی جاده ای که من نهایتش بودم

آرام باش

سرعت لحظه ایت را فراموش کن

پایت را با پدال یکی کن

این راه پایانی ندارد

===================================

تنها راه رهایی از وسوسه تن سپردن به آن است ( اسکاروایلد) راستی وسوسه چیز خوبیه یا بد

چرایش را نپرس. نمیدانم

symphony-of-dark — Thu, 21 Feb 2008 17:22:18 GMT

سلام دوستان

بعد از روزها و هفته ها کمی آرام تر شده ام امیدوارم این آرامش بعد از طوفان باشه نه قبلش . انگاراین روزها افسردگی حرفه روشنفکرانه ایست

من می دونم . تو میدونی که من میدونم . من می دونم تو می دونی من می دونم . ما می دونیم هنری میدونه و هنری می دونه ما می دونیم . ما خانوداه دانایی هستیم (کاترین هیپرن در شیر در زمستان 1986)

این روزها بوی باروت می دهی

و ردت را که می گیرم حتی از خودت هم رد شده ای

و قدت هی کوتاه ترو کوتاه تر...

حالا دیگر چشم ها در مسیر نگاهت

می ماند پشت دو حفره خالی از ندیدن

بن بست را طی می کند

تا در مسیر دوراهی جاده ای متروک

فراموش کند انتخابش را

و چشمان منتظری

که آنقدر پشت چراغ قرمز مانده

که هیچ سوتی – بوقی سبزش نمی کند

یاد دادیم

برای قد نکشیدن کنار دیوارها نایستم

مقیاس ها را فراموش کرده ام

با وجب مساحتم را متر می کنم

از روی بوم که سر می خورم

مات می شوم در لیزی رنگهای ملتهب

تا چارچوبی نباشم برای طرحهایی که، نمیدانم ...

حقیقت تو

رنگهای جیغ متضادی بود

که روی پالت مانده

و هیچ قلم مویی از ترس خلسه نقش ها و نقشه ها

به سمتش یورش نمی برد تا خنثی یش کند

حقیقت من

اسلحه ای بودکه هر شب

با دستهای مرتعش

از فرط اضطراب لحظه ها

و در پیچ نا مفهوم چشم های خمار

خالی خالی خالی

به روی شقیقه ام شلیک می شد

تا یاد آوری کند باز هم فراموش کرده ام اسلحه را پر کنم

حقیقت ما بی شلیک گلوله مرده بود

با این وجود

این روز ها عجیب بوی باروت می دهی...

عجیب بوی باروت می دهم...

بوی باروت می دهیم..

بوی باروت...

============================================

تازگیها وقتی شکست می خورم بیشتر احساس قدرت می کنم

صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

symphony-of-dark — Wed, 30 Jan 2008 13:37:18 GMT

سلام دوستان

۱- یادتونه مدرسه که می رفتیم توی درس ورزش یه امتحان میدادیم به نام دو ۵۴۰ متر.باید ۵۴۰ متر رو کمتر از ۲ دقیقه می دویدیم معمولا یه ثلث در سال این امتحان گرفته میشد که بعدا شد ترم...ما هم که تمرین نداشتیم انتهای کار تنگی نفس و دل دردو گرفتگی پاو...

اولش تند میدوی با تمام سرعت. ماکسیمم .وسطا معمولا کم میاری یه سری را ه می رن یه سری خیلی نرم میدون اما خدا نکنه بایستی که شروع دوباره سخته خیلی سخت .۴۰۰ تا رو که رد کردی نفس کشیدن برات عذاب آور میشه .به نزدیکای ۵۰۰ که میرسی تماشاچیا داد میزنن بدو بدو دیگه چیزی نمونده همون لحظه ست که حسابی غیرتی می شی تمام انرژیتو جمع می کنی و می دوی .تو مینیمم بودی یه دفعه میشی ماکس و اینجاست که نقطه عطف اتفاق می افته .

دویدنهای ۵۴۰ مترحلقه loop ایست که خود حدیث مکرراست

سالهاست تکرار می شود در تنم در نگاهم در لبخندت

۲-تقدیم به علیرضا بهترین داداش دنیا

به خاطر بودنهایش در دویدنهای ۵۴۰ مترکه هرگز به پایان نمیرسد و پشتکارش در هنر و درس که به من می گوید باز باید زیست باید زیست باید زیست...

یک انفجار ساده

فوران

ورنگ سرخ ( من در سرم صدای تو را گوش می کنم)

و آب و آتشی که خوابش نبرده است

لا لا /لالا/لالالا/لا

_این خط ممتد است که مرا راه می برد

تاتی/تاتی/تاتی تااااتی

_رفتن شعار توست که تکرار می شود

کارگردان پشت به دوربین سیگار دود می کند

هی دود دود دود هی دود می شود

* دوربین

صدا

حرکت

بازیگران همه به زیر نقابها پنهان شدند

ذهنشان نشت کرده است

مثل ربات های پر از مغز بی رمق

هی می روند عقب جلو، جلو عقب

_من در فلاش بکی تکرار می شود _

یک انفجار مبهم

سکوت و چند قطره خون

خیلی نرو عقب برگرد کمی سکون

کوچک؟

بزرگ؟

مختصر؟

سیاه یا سفید؟

بازیگران دوباره همه رنگ می شوند

با یک قلم مو و دو سه تا فرچه بزرگ

سر می خورند واژه ها روی زبانشان

بر می کنند دیالوگ پشت دیالوگ

این خاطرات کهنه پدر بزرگم است

_من در زمان بچگیش تکرار می شود_

یک انفجار سخت

دوربین دور می شود

دنیا برای من کمی ناجور می شود

یعنی تمام عشق من ، احساسو وحشتم

در انعکاس چشم تو کم نور می شود

خط سفید ممتد درست از وسط اتاق تو گذشته ورسیده پشت پنجره اتاق من

هر روز ساز دلت را کوک می کنی

دو ..ر..می ...فا..فا فا فا...

فالش می زنی نا کوک می شوی

هی در سرم صدای تو را کوک می کنم

هی در سرم صدای تورا گوش می کنم

هی در سرم هی در سرم هی گوش ،کوک، گوش

و هی بخوان بخوان وبخوان باز هم بخوان......

مادر بزرگ شعر من دیروز صبح مرد

موسیقی متن غم انگیزی تو ساختی

پایین، پایین، برو بالا کمی اکو

تدوین گری نداشتم تقدیم شد به تو

حالا برو جلو نه عقب صبر کن بایست

این هم delete آخرو یک زندگی نو